اگر آقا را ببینید به او چه می گویید ؟

[غبار دل]

**************
اگر او را ببینم به او می گویم:

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم ؟ که غم از دل برود چون تو بیایی

 

اگر او را ببینم به او می گویم:

دریا به دریا ،

کوه به کوه ،

صحرا به صحرا

در انتظار تو پیمودم .

 

اگر او را ببینم به او می گویم:

مولای من ! اکنون این دلهای مشتاق در انتظار توأند.

در انتظار جوانه زدن کلمه ی حق ، ای ستاره ی عدل بیا و چشم دلمان را به قدومت روشن کن.

 

اگر او را ببینم به او می گویم:

ای صاحب جمعه ها !

بیا و دلتنگی غروب جمعه ها را بر طرف ساز.

 

اگر او را ببینم به او می گویم:

ای راهبر انسان های در راه مانده ! در ساحل پیروزی ، چشم به راه توییم و فریاد می کشیم که: مهدیا ... بیا.

 

شما اگر اورا ببینید به او چه میگویید ؟

[غبار دل]

 اگر اورا ببینم بهش میگم خیلی دلتنگم:

سلام اقاجون
یا صاحب الزمان رمز ظهور تو ترک گناه و یکدلی و دعای ماست.
سلام مولای من، سلام معشوق عالمیان،
سلام انتظار منتظران می خواهم از جور زمانه بگویم ،
 می خواهم بگویم و بنویسم از فسادی که جهان را چون پرده ای فراگرفته اما زمان فرصتی است
 اندک و انسان آدمی است ناتوان.
پس ذره ای از درد دلم را به زبان می آورم تا بدانی چقدر دلگیر و خسته ام.
 آغاز نامه به جهانبان جهان و جهانیان خدای هر دو جهان:
مولای من می دانی چند سال است انتظار می کشم.
 از وقتی سخن گفته ام و معنای سخن خود را فهمیده ام انتظارت را می کشم.
 بیا و این انتظار مرا پایان بده. ...
بیا و این انتظار مرا پایان بده.......

بیا خیلی دلتنگم

[روح الله رستمیان]

چند سخن بااودارم

اولاخجالت میکشم توروی آقا نگاه کنم
ثانیاازاومیخوام کارهایی به من بگه بکنم مسئولیتخایی بده که کارهای قبلیمو بتونم جبران کنم.

[غبار دل]

همیشه از خود می پرسم وقتی بیاید و اوراببینم چه خواهم  کرد؟!

آمدنش را، مهر نگاهش را چگونه بر خواهم تافت؟

آن روز چگونه روزی خواهد بود؟!

آفتابی خواهد بود یا برفی؟

همیشه همه این پرسش ها در سرم می چرخند و من به هیچ پاسخی نمی رسم؛
زیرا می دانم انگشتانم به پینه گناهانی آلوده است که نمی گذارد لطافت حضورش را لمس کنم؛

زیرا که می دانم حجم حضورش از طاقت اشتیاق من افزون تر است.

صدایش بی شک آن صدای نابی است که تمام نام های بی نشان فراموش شده را فریاد خواهد کرد.

دستانش همه آن دست های فرو افتاده و گم شده در تاریخ را جست و جو خواهد کرد.
... و من که کوله بارم تها نسیان و عصیان است، چگونه تاب خواهم آورد آن همه طراوت و پاکی را؟!
چگونه فرو نخواهم ریخت در زیر پایش؟!

چگونه کتمان خواهم کرد فرسودگی جان و بطالت جهانم را؟

همواره از خود می پرسم روزی که بیاید چه خواهم کرد، جز پناه بردن به خود او...؟!

 از شرم پایین خواهد بود که به چه خواهم گفت؟!