امامت و مراقبت معنوي امام مهدي (ع ) در آخر الزمان
نگام بحث از رهبري امام مهدي (ع ) در آخر زمان بايد دوران غيبت كبرا و دوره ظهور حضرت را جداگانه مورد بررسي قرار داد زيرا رهبري او در عصر غيبت به گونه غيرمستقيم و از طريق نيابت هاي مقطعي صورت مي گيرد. اما در عصر ظهور رهبري حضرت مهدي بدون واسطه نايبان است و بسا با مدعيان علم و نيابت پيامبر در ستيز خواهد بود.
امام خميني ـ رهبر كبير انقلاب اسلامي ـ ديدگاه هايي روشن درباره دوران هاي متمايز رهبري مهدي موعود دارد. در آن روزگار كه حضرت امام به عنوان مرجع تقليد شيعيان نيابت عامه ولي عصر(ع ) را عهده دار بود ايشان را رهبر حقيقي امت و صاحب اصلي كشور ايران نيز ساير كشورهاي مسلمان مي شناخت . بنابراين امام راحل چه در امور ديني و حوزوي و چه در مسائل سياسي نهضت پانزدهم خرداد و طاغوت ستيزي همواره به عنايت و توجه حضرت مهدي (ع ) و امامت وي اتكا و اتكال داشت و خود را بيش از طلبه اي خدمتگزار نمي دانست . با پيدايش موج تحول روحاني در ميان ملت ايران رهبري حضرت مهدي جلوه ديگري يافت و امام خميني بيش از گذشته بر اين مساله تاكيد مي ورزيد.
« همه آقايان بناي براين بگذارند كه كارهايشان را روي وظيفه شان عمل بكنند. خودشان را ببينند در يك جمهوري اسلامي ببينند در يك مملكتي هستند كه راس اين مملكت امام زمان ـ سلام الله عليه ـ مراقبشان هست مامورهاي مخفي دارد ملائكه الله مامورند ... ما يك مملكتي الان هستيم كه يك مراقبي داريم معصوم . »
بنيانگذار جمهوري اسلامي با طرح رهبري حضرت صاحب الزمان (ع ) در نظام جمهوري اسلامي مسئوليت هاي ديني ـ سياسي ملت منتظر ايران را خاطر نشان مي سازد. نخست اين كه مردم در چنين نظامي بايد كوشش هايي متناسب با اهداف و رهبري الهي نظام داشته باشند و ديگر اين كه حضور معنوي و حقيقي امام غايب را به ياد داشته و مراقب كردارهاي خويش باشند.
از بخش نخست برمي آيد كه رژيم و حكومت منتخب مردم ايران گرايش اسلامي دارد و رهبر حقيقي آن انسان كامل يا امام مهدي (ع ) است . طرح مساله رهبري حضرت حجت (ع ) در جمهوري اسلامي ايران در واقع نمودار جهت گيري هاي قرآني و ولايي پيامبر اسلام در اين نظام سياسي نوظهور است . امام خميني با اين ديدگاه راه آينده جمهوري اسلامي را روشن مي سازد كه همان وابستگي به بعثت و ولايت انسان كامل است . بنابراين حاكمان در اين نظام انقلابي بايد خود را كارگزاران او به شمار آورند نه كارگزاران شخص و حزب سياسي . چند و چون سياست گذاري هاي آتيه جمهوري اسلامي نيز بايد برآمده از فلسفه و آرمان هاي حكومت جهاني انسان كامل باشد نه تحميل شده از سوي اشخاص و احزاب و دولت هاي بيگانه و استكباري . تاكيد حضرت امام بر اين امر بر ضرورت باور و يقين مسئولان كشور در پيوند با حقيقت امامت انسان كامل در نظام الهي ـ مردمي جمهوري اسلامي دلالت دارد. به عبارت ديگر امام خميني سخني فراتر از حد يك تعارف و مصلحت انديشي ديني داشته است و در واقع ديدگاه عرفاني و ولايي خود را بيان مي دارد كه پذيرش رهبري انسان كامل در ايران اسلامي است . دغدغه ها و فرمان هاي ايشان در ساليان بعد در زمينه اجراي احكام الهي قرآن و تبعيت از رسول اكرم و ائمه اطهار(ع ) نيز ترديدي به جاي نمي گذارد كه به راستي رهبري مهدي موعود به عنوان انسان كامل در جمهوري اسلامي ايران پذيرفته شده است .
از بخش ديگر كلام امام خميني مي توان جنبه معنوي و اخلاقي رهبري انسان كامل را به دست آورد كه در هر عصري در مورد امام عصر(ع ) قابل اثبات و پذيرفتني و اجرا شدني است . احاديث چندي در متون روايي شيعه موجود است كه از عرضه اعمال شيعيان به پيشگاه حجت خدا و معصوم زمان (ع ) حكايت مي كند. بي گمان در عصر غيبت نيز همين روال ادامه دارد و حضرت مهدي (ع ) به عنوان رهبر الهي مردم از زشتي ها و زيبايي هاي كردار منتظران و مسلمانان آگاه مي گردد.
در اين مجال بيشتر بر امامت معنوي و مراقبت عيني حضرت مهدي (عج ) در عصر غيبت تكيه شده است و چند و چون امامت سياسي و اجتماعي آن حضرت بايد در آينده پي گرفته مي شود. به سخن ديگر اين بحث به دليل مرتبط بودن با مقوله انسان كامل بيانگر جنبه هاي اعتقادي ـ تكليفي مهدويت در حيات منتظران است هر چند كه در ضمن مباحث به جنبه سياسي امامت مهدي موعود در غيبت او نيز اشارتي رفته است .
برگرفته ازسایت روزنامه جمهوری
http://www.jomhourieslami.com/1388/13880515/index.html
