ملاقاتگرايي
از آسيبهايي که در عصر غيبت براي منتظران رخ مينمايد، م
دعياني هستند که بيدليل يا به بهانهي سادهترين اتفاق، ادعاي ملاقات ميکنند يا کساني که تمام وظيفهي خويش را ديدار حضرت ميپندارند و از وظايف اصلي خود غافل شده و افراد را تنها به اين عمل، به عنوان برترين وظيفهي منتظر، فرا ميخوانند، در صورتي که آنچه در عصر غيبت مهم است توجه به دغدغه امام و عمل کردن به وظايف يک منتظر واقعي است. بنابراين بايد دانست که رسالت حضرت چيست و از منتظران خود چه انتظاري دارند. با استناد به روايات معتبر، مسلّم است که؛ امام از لحظهي تولد براي ظهور خود دعا ميکردهاند و رسالت ايشان در همه حال برنامهريزي براي ظهور است و در هيچ جا ملاقات را از ما نخواستهاند، لذا دغدغهي ما نيز بايد ظهور و مهيا کردن زمينههاي آن باشد.
اگر چه ديدار امر مطلوبي است اما ويژگي منتظران واقعي امام براي دستيابي به رضايت ايشان، اداي وظايفي است که براي آنها در نظر گرفتهاند و تأکيد زياد بر ديدار حضرت، (در اثر موفق نشدن به ديدار) باعث يأس و نااميدي و تکذيب باور مهدويّت ميگردد.جناب آقاي قرائتي نقل ميکردند که:
در حرم امام رضا عليهالسّلام مشغول زيارت بودم، يکي از بزرگان دست بـر شانهام گذاشت و گفت: «پيامبر اکرم صلّياللهعليهوآلهوسلّم هرگاه سلمان را ميديدند، لذّت ميبردند، اميرالمؤمنين عليهالسّلام نيز مالک را که ميديدند لبخند بر لبانشان نقش ميبست، آيا شما هم به گونهاي شدهايد که امام زمان عليهالسّلام شما را ميبينند، لبخند بزنند و راضي باشند؟...»
