غربت امام عصر"عجل الله تعالی فرجه الشریف" به نویسندگی "علی تقی پور"

[مریم920]

راه های کسب توفیق دعا برای امام زمان"علیه السلام"

هو الحق
"تفکر"

از پیامبر"صل الله علیه و آله و سلم" روایت است که: یک ساعت تفکر از هفتاد سال عبادت برتر است.(۱) و امام رضا "علیه السلام" نیز می فرمایند: "لیس العباده کثره الصلاه و الصوم انما العباده التفکر فی امر  الله عزوجل"  "عبادت به بسیاری نماز و روزه نیست بلکه به فکر کردن در امر خداوند عزوجل است"(۲)

در این رابطه خداوند متعال در قرآن کریم می فرماید: "اولم یتفکروا فی انفسهم ما خلق الله السموات و الارض و ما بینهما الا بالحق"(۳) "آیا در نزد خود تفکر نکردند که حق تعالی ایجاد نکرده است آسمان ها و زمین و آنچه در مابین آنهاست مگر به سبب امری که حق است و به لهو و هرزه نیافریده است.قرآن دائما به فکر کردن تذکر می دهد.

بر اثر تفکر در این خلقت عظیم کائنات است که یقین انسان به خدای متعال زیاد و ایمان وی تکمیل گردیده و به وعده و وعیدهای الهی همانند بهشت و دوزخ - عوالم پس از مرگ - مراحل هولناک قیامت و غیره اعتقاد و باور قلبی پیدا خواهد شد.

پس از یقین به این باور خواهیم رسید که عمل به دستورات الهی جزء وظایف و لذاتی می باشد که خداوند متعال در قرآن از آن به عنوان "هدف خلقت انسان" یاد کرده و می فرماید:"و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون "(۴) "شما را خلق نکردیم مگر برای عبادت".

از سوی دیگر یکی از مراتب عالی عبودیت "ایمان" است و در حوزه ی ایمان نیز اعتقاد به"غیب الهی" از جایگاه ویژه ای برخوردار است. همانطور که در قرآن کریم آمده است:"الذین یومنون بالغیب"(۵)

در تفسیر این آیه ی شریفه "غیب" به یک معنا "وجود امام غایب" است. یعنی ندیده به وجود ایشان " ایمان" و "یقین قلبی" پیدا کنیم.

پس اگر با این دیدگاه به معنای بندگی و غیب بنگریم اهمیت یاد امام عصر"ارواحنا فداه" را بهتر می توانیم مورد بررسی قرار دهیم.

۱.معراج السعاده:۸.

۲.اصول کافی:۲/۵۵.

۳.سوره ی روم.آیه ی۸.

۴.سوره ی بقره.آیه ی۳.

۵.سوره ی زاریات.آیه ی۵۱.

[مریم920]

غفلت از امام عصر"علیه السلام" (کفران بزرگترین نعمت الهی)

اولین نکته این است که ما عدم بودیم و به خاطر این بزرگواران خلق شدیم و خلعت وجود در بر کردیم و به

واسطه ی این ذوات مقدسه بود که اجزای تمام هستی از عوالم بیکران لاهوتی ـ ناسوتی ـ ملکوتی ـ

ملکی و کره ی خاکی ما که نسبت به عظمت آسمان ها بسیار کوچک است حیات گرفتند و از برکت این

انوار مقدسه است که اشیاء به تناسب خلقت و معرفت خود در مسیر حرکت به سوی تعالی و کمال قرار

دارند و همه و همه چه فرشتگان و مخلوقات آسمانی (نا شنیدنی و نا دیدنی) و چه مخلوقات بالا و پایین

به طفیل وجود امام عصر ارواحناه فداه به دعا و برکت و اشاره ی ایشان از خوان گسترده ی الهی بهره

می برند.

حال که به خاطر این بزرگوار سفره ی الهی گسترده و ما از نعمت های بی شمار آن از جمله بهشت جاودان بهره مند خواهیم شد آیا جا ندارد به خاطر این نعمت عظیم الهی سپاسگزار امام زمان ارواحنا فداه باشیم؟

این بزرگواران(ائمه ی اطهار)"علیه السلام" هستند که نقش واسطه میان خالق و مخلوق را ایفا می کنند

و پایداری و دوام عالم امکان به خاطر ایشان است. خدای تعالی کجا و بندگان او کجا؟ ما حتی ائمه ی

اطهار "علیه السلام" را نمی توانیم بشناسیم چه رسد به خدای تعالی که خودشان فرموده اند: شما به

کنه فضائل و مقامات ما نمی توانید برسید.

پس اگر جنب و جوشی در ما و در همه ی عالم هست به خاطر این چهارده نور مقدس است.آیا نباید از امام عصر ارواحناه فداه سپاسگزار باشیم؟

چه ضررها و بلاهایی که به خاطر ایشان از ما دفع میگردد. نکند ما از آنهایی باشیم که با گناه و غفلت خویش در حق ایشان ناسپاسی کنیم.

در فرازی از دعای ندبه آمده است: "بنفسی انت من تلاد نعم لا تضاهی" "جانم فدایت تو از نعمت های دیرین خدایی هستی که مانندی نخواهد داشت"

امام رضا " علیه السلام" می فرماید: "عقوبت کفران نعمت زودتر از سایر گناهان است"

و چه نعمتی عظیم تر و بالاتر از وجود مقدس امام زمان ارواحنا فداه است و آیا به یاد ایشان نبودن کفران نعمت نیست؟ و ما مستحق عذاب الهی نمی باشیم؟ و چه کفران نعمتی بالاتر از این است که انسان ولی نعمت خویش را فراموش کند؟!

 و حال آنکه این غفلت ما از یاد امام عصر ارواحنا فداه و عدم دعا برای تعجیل ظهور ایشان منشاء تمام گرفتاری های جسمی و روحی ـ مشکلات معیشتی و بی سر و سامانی ـ نبودن امنیت جهانی و ... می باشد.

توجه به این نکته مهم است که شکر نعمت های الهی در وادی بندگی از جایگاه خاصی برخوردار است به نحوی که سپاس از نعمت باعث زیادی آن و کفران نعمت باعث از دست رفتن آن شده و عذاب الهی را در پی خواهد داشت.

آیا این دوری از امام و محرومیت از فیض حضور در محضر ایشان خود از بزرگترین عذاب های الهی نیست که به واسطه ی ناسپاسی دامنگیر انسان شده است؟!

آیا شایسته نیست به عنوان تشکر از امام زمان ارواحنا فداه که صاحب این سفره ی گسترده ی کائنات است یاد و دعا برای فرج ایشان را در قلب خویش و دل های دیگران جای دهیم؟

چرا که این نعمت الهی در پیشگاه خداوند مورد سوال قرار خواهد گرفت.

در قرآن کریم می خوانیم:"ثم لتسئلن یومئذ عن النعیم"(۱) " آنگاه حتما از نعمت ها سوال می شوید"

و معصومین "علیه السلام" در تفسیر فرموده اند: منظور از نعمت ما خاندان هستیم.

 

۱.سوره ی تکاثر. آیه ی ۸.

[مریم920]

توصیه به دعا برای تعجیل فرج "مهمترین امر به معروف"

حضرت امیر المومنین علی"علیه السلام" فرمودند: "تمامی کارهای خیر و نیک در مقابل امر به معروف

مثل قطره در برابر دریاست.

مساله ی امامت در این زمان " ولایت و امامت امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف" از اصول دین است.

بنابر روایت فوق و صدها روایت دیگر در باب امر به معروف و شناختن و شناساندن خاندان وحی "علیه

السلام" این مطلب را ثابت می کند که هر شخصی در حد توانایی خود از نظر علمی و مالی باید در راه

شناخت و معرفی امام"علیه السلام" گام بردارد.

آیا صدها روایت در باب امر به معروف شامل فروع دین می شود ولی نظری به اصول دین "امامت امام عصر

ارواحنا فداه" ندارد؟!

آیا نباید هر کسی به عنوان امر به معروف حتی با بیان چند کلمه افکار دیگران را به طرف مساله انتظار و

امام عصر ارواحنا فداه راهنمایی کند؟

آیا هر کس وظیفه ی خود را در این امر واجب انجام ندهد مورد مواخذه قرار نخواهد گرفت و مستحق عذاب

الهی نخواهد شد؟

                                                                                                                       ادامه دارد...