نامه ای به دوست
مهدی جان ، گلهای قلبم پژمرده ، باغبان دلم خسته ، دریای امیدم کم آب ، پرستوی چشمم زخمی ، مدرسه عشقم تعطیل ، اقیانوس آرزوهایم طوفانی است وچشم هایم بارانی
گل نرگس : ای دریای کرامت ، دوست دارم قلبم به نام تو بتپد و به نام تو آرام گیرد و به نام تو زندگی کند . به امید روزی که بیایی و جهانی از دریای طراوت و کرامت و عدل تو طوفانی شود دوست دارم به یادت عاشق باشم . عشق به تو عشق به تمام جاودانگی ات .
مهدی جان ! گلهای قلبم را شاداب کن و باغبان دلم را زنده کن وقتی قلب و دلم راضی باشد یعنی دنیای وجودم راضی است و این ممکن نمی باشد مگر اینکه قدمهای مبارکت را سرمه چشم ما کنی و زودتر بیایی .
اللهم عجل لولیک الفرج
