کاش می شد اشک را تهدید کرد مدت لبخند را تمدید کرد
کاش می شد در میان لحظه ها لحظه ی دیدار را نزدیک کرد
_____________________________________
آن که بی باده کند جان مرا مست کجاست ؟ آن که بیرون کند از جان و دلم دست کجاست؟
آن که سوگند خورم جز به سر او نخورم آن که سوگند من و توبه ام اشگست کجاست؟
_______________________________________
کلاس اول خواندیم ” آن مرد در باران آمد ” …
اکنون می فهمیم تا آن مرد نیاید باران نخواهد آمد …
________________________________________
خدایا !
آنچنان زمین گیرم نکن که هنگام ظهور مولا توان برخاستن نداشته باشم …
________________________________________
مهدی جان !
روا بود که گریبان ز حجر تو پاره کنم …
دلم هوای تو کرده بگو چه چاره کنم …
________________________________________
تا کسی رخ ننماید ز کسی دل نبرد
دلبر ما دل ما برد و ز ما رخ ننمود
________________________________________
ما معتقدیم که عشق سر خواهد زد
بر پشت ستم کسی تیر خواهد زد
سوگند به هر چهارده آیه نور
سوگند به زخم های سرشار غرور
آخر شب سرد ما سحر می گردد
مهدی به میان شیعه برمی گردد
________________________________________
به خدا سوگند دنیا را آذین می بندیم اگر لحضه آمدنت را بدانیم …
________________________________________
گفتی با نگاهی به وصالت برسم من
یک عمر گذشت و به نگاهت نرسیدم
________________________________________
از عشق تو گفتيم و نمك گيـر شديـم تا ساحل چشمان تـو تـكثيـر شديـم
گفـتـنـد غروب جـمـعـه خـواهـي آمـد آنـقـدر نيــامـدي كـه مـا پـيـر شديـم
________________________________________
سوسوی ستارگان آسمان در انتظار التهاب فرج توست
پس بیا و زمین و آسمان را گلستان کن که این خانه خانه توست
مست عشقم، مست يارم، مست دوست
مست معشوقي که عالم مست اوست
يا صاحب الزمان ادرکني
آقا بيا تا زندگي معنا بگيرد
شايد دعاي مادرت زهرا بگيرد
آقا بيا تا با ظهور چشم هايت
اين چشم هاي ما کمي تقوا بگيرد
-----
سلامتي و تعجيل در فرجش صلوات
مهدي جان!
صبح بي تو ، رنگ بعدازظهر يک آدينه دارد
بي تو حتي مهرباني حالتي از کينه دارد
پشت ابر خودبيني هاي ما، امام زمان نشسته است. (دکتر سنگري)
پر از عطشم، مرا تو دريايي کن
سرشار از احساس و تماشايي کن
هر چند که ما بديم و پيمان شکنيم
اي خوب بيا دوباره آقايي کن
تمام مشکل بشر اين است که خيال مي کند:
ظهور يکي از راههاي نجاتش است!
.
.
.
.
.
.
.
و حال آنکه:
ظهور "تنها راه نجات" است.
اين دل اگر کم است بگو سر بياورم
يا امر کن که يک دل ديگر بياورم
مولا خلاصه عرض کنم دوست دارمت
ديگر نشد عبارت بهتر بياورم
